Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
[an error occurred while processing this directive]	Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje DUSZKI.PL a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki (*) - czyli "Duszkowo" :-) Dzisiaj jest: 2026-02-22 00:49:03 Aktualizacja dnia: 2026-02-21 10:07:50	[an error occurred while processing this directive]
Gdy oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku - od 0 do 201 lat ;-)

[an error occurred while processing this directive]
UWAGA: Ze względu na konserwację serwerów i aktualizację oprogramowania w połowie sierpnia (9-27.VIII.) przewidziane są czasowe wyłączenia dostępu do strony. Przepraszamy, prosimy o cierpliwość i zapraszamy ponownie. [an error occurred while processing this directive]

Rocznica 20 lat oficjalnego działania Duszków w dniu 01.11.2025 i 19 lat strony Duszki.pl! ^(*):-) Serdecznie zapraszamy!

UWAGA! Ten serwis, strona i podstrony mogą używać cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)!

autor: Duszyczka Gosia L.

*****

2 0 2 6

„Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy.

Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą.

Zaprawdę, powiadam wam: już odebrali swoją nagrodę.

Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę i umyj twarz,

aby nie ludziom pokazać, że pościsz, ale Ojcu twemu,

który jest w ukryciu.

A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie”.

(Mt 6, 16–18)

 

Wielki Post jako czas wiary, nadziei, miłości i miłosierdzia

 

Drogie Duszki,

Drodzy Goście strony Duszków,

 

Piszę te słowa we wtorek przed Środą Popielcową AD 2026. Za oknem pada śnieg, ale dni są już dłuższe niż przed Bożym Narodzeniem. Dzisiejsze rozważanie chciałabym poświęcić cnotom wiary, nadziei i miłości oraz miłosierdziu. Nie jestem teologiem, ale te cnoty są ważne dla mnie – jak dla większości chrześcijan i, oczywiście, Duszków.

Rozmyślając o cnocie wiary, przywołujemy wydarzenia pod Krzyżem Chrystusa. Gdy On umierał, wielu zwątpiło, bo nie wierzyli, że Jezus zmartwychwstanie. Nie uwierzyli też w moc Boga Ojca, który miałby wybawić swego Syna i uchronić Go przed okrutną śmiercią. Chodziło wszakże o to, żeby się wypełniło pismo, byśmy zostali uzdrowieni Krwią Jego Ran. Wielu Żydów tego nie rozumiało, zwątpili nawet uczniowie, Piotr trzy razy się Go zaparł, a Judasz, który przyznał w końcu, że wydał Go na śmierć, nie chciał odpokutować tej winy, tylko się powiesił. Uciekł od problemu, nie rozważył go, bo nie wierzył, że On umarł także za niego.

Wiara wielu z nas też jest jakby uśpiona. W świecie pełnym konfliktów, takich jak choćby wojna w Ukrainie, często wątpimy w Jego moc i przestajemy wierzyć, że może być lepiej. Chorzy nie wierzą, że ich stan może się poprawić; mający sporo kredytów przestają wierzyć; że kiedyś je spłacą; niemający własnego lokum tracą wiarę, że znajdą dach nad głową. Wielu też się załamuje, nie wierząc, że znajdą pracę w ogóle, a co dopiero lepiej płatną. Są i tacy, którzy nie wierzą, że aktualna wojna się skończy i będzie tak, jak dawniej. Owszem, jak dawniej już nie będzie, ale noże być lepiej:) Jezus tyle razy prosi nas o wiarę, że warto Mu zaufać. Ks. Jan Twardowski napisał: „Wiara to jest ciągłe szukanie, ciągłe wątpliwości, wiara nie oznacza kamiennego spokoju, braku rozdarcia. W tym także jest podobna do miłości. Nawet wiara prosta nie istnieje bez niepokoju”. A zatem nie musimy się martwić, że wierząc, odczuwamy niepokój. Niech te słowa dodadzą nam sił w tegorocznym Wielkim Poście.

Wiara ściśle się wiąże z nadzieją, która łączy się z kolei z optymizmem. Nie możemy tracić nadziei, że będzie lepiej, bo Jezus nauczył nas, że nawet po okrutnej śmierci krzyżowej nadchodzi Zmartwychwstanie. Cytowany wyżej ks. Jan Twardowski napisał: „Kiedy myślisz, że wszystko stracone, pojawia się nadzieja”. Nie możemy tracić nadziei i wpadać w rozpacz, ponieważ to sprawia, że się skupiamy na sprawach doczesnych, zapominając o tym, co wieczne. Owszem, warto być roztropnym i uważać na to, co się mówi i robi, ale nie warto ciągle mówić, że życie straciło sens, że wojna się nigdy nie skończy, nie znajdziemy pracy, nie poprawimy warunków mieszkaniowych. Niby wierzymy, że dla Boga nie ma nic niemożliwego, a jednocześnie tracimy nadzieję, że On zadziała… Owszem, warto prosić, ale czasem trzeba też działać samemu: podejmować działania w kierunku zakończenia wojny, a nie chować się przed komisją poborową, składać aplikacje o pracę, szukać mieszkania – zwyczajnie być aktywnym i… cały czas mieć nadzieję. „Jezu, ufam Tobie” – te słowa wcale nie są puste i bez sensu, pod warunkiem, że się ich nie „klepie” i nie powtarza bez refleksji. Ufajmy Temu, który umarł za nas…

Miłość również jest tym, czego nas uczy Pan Jezus, wszak umarł za nas, bo nas miłował. Śmierć za kogoś jest najwyższym wymiarem Miłości, bo całkowicie zapominamy o sobie. Jezus nie żąda jednak od nas, byśmy umierali codziennie i naprawdę. Chce, żeby w nas umierał egoizm, niechęć do pomocy, do spełniania dobrych uczynków, do bycia szlachetnym. Nie można mówić, że się kocha i przy tym być zapatrzonym w siebie: nie ustąpić miejsca w tramwaju osobie starszej, nie zwrócić uwagi na to, że ktoś zasłabł na chodniku i potrzebuje pomocy, nie pożyczyć pieniędzy, gdy naprawdę ma się na to fundusze, nie wspierać potrzebujących. „Wszystko jest wtedy, kiedy nic dla siebie” – pisze ks. Jan Twardowski. Niech Miłość Boża nam towarzyszy przez cały Wielki Post.

Myśl o miłosierdziu nie powinna nas uspokajać i się sprowadzać do tego, że możemy czynić wszystko, co nam się podoba, a Bóg i tak nam przebaczy, bo jest miłosierny. To prawda, ale Jezus nie był pobłażliwy, bo upominał grzeszników. Wiadomo, że codziennie o godz. 15.00 odmawiamy (kto może) Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Św. Jan Paweł II był wielkim orędownikiem kultu Miłosierdzia Bożego i uważał głoszenie tego orędzia za szczególne zadanie swego pontyfikatu. Nie oznacza to jednak, że, ufając bezgranicznie w Miłosierdzie Boże, był pobłażliwy dla nas, katolików całego świata. Kiedy było trzeba, upominał, nawet w tak radosnych chwilach, jak pielgrzymki do Ojczyzny. Pan Jezus mówił: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”. Niech potrzeba pełnienia uczynków miłosierdzia wobec ciała i duszy towarzyszy nam przez cały tegoroczny Wielki Post.

Wreszcie kilka słów o tym, żeby nie być w Wielkim Poście posępnym, smutnym stale narzekającym. Zazwyczaj w tym czasie rezygnujemy nie tylko z jedzenia obfitych posiłków, z tańców i zabaw, ale też np. z używek, gdy ktoś papli papierosy albo przez cały dzień się wspomaga kawą. „Telemaniaków” zachęcam do rzadszego oglądania telewizji. Wiadomo, że żyjemy w „epoce smartfonów” i telefonii komórkowej – może jednak w Wielkim Poście warto rzadziej korzystać z tych urządzeń? Bierzmy je do ręki tylko wtedy, gdy jest to naprawdę niezbędne. Nikt z nas już nie wyobraża sobie życia bez internetu. Może zamiast ciągłego przeglądania wiadomości i plotek warto zajrzeć na portal religijny? Czytajmy dobre książki papierowe oraz elektroniczne. Więcej czasu poświęcajmy na modlitwę, starajmy się pomóc innym. Nie czyńmy tego jednak z ponurą twarzą, bo to uśmiech sprawia, że inni czują się przy nas lepiejJ „Każdy święty chodzi uśmiechnięty” – śpiewała „Arka Noego”. Bądźmy w Wielkim Poście poważni, ale też uśmiechnięci, żebyśmy mogli przyciągnąć innych do Boga.

 

Niech Wielki Post AD 2026 będzie pełen wiary, nadziei, miłości i optymizmu, wszak po nocy Wielkiego Piątku nadszedł radosny poranek Zmartwychwstania.

 

Z modlitwą,

Duszyczka Irenka

*****

*****

2 0 2 5

Drodzy Czytelnicy,

Owocnego przeżycia Wielkiego Postu życzy

Duszyczka Irenka

*****

Dary Wielkiego Postu 2 0 2 4

Umocnij mnie,

jak umacniasz żywioły ziemi

Umocnij ręce, by nie drżały nazbyt często,

usta, by nie krzywiły się każdego ranka,

nogi, by były niewzruszone,

ramiona, by zachowały równowagę,

lędźwie, by godziły sprzeczności,

twarz, by była koroną życia,

plecy, by miłość niosły lekko i dumnie

Umocnij Boże,

bo nie możesz mieć innego wyjścia

Ks. Jan Sochoń „Nie możesz”

Drodzy Przyjaciele,

Drodzy Czytelnicy,

14 lutego 2024 roku, kiedy laicki świat obchodził Dzień Zakochanych, rozpoczęliśmy Wielki Post. Pomyślałam, że to piękny zbieg okoliczności: w Dniu Zakochanych otrzymaliśmy dar, jakim jest Boża Miłość w okresie Wielkiego Postu. Posypanie głów popiołem na znak pokuty zbliża nas do Jezusa, który „upokorzył samego siebie, przyjąwszy postać sługi” (Flp 2,6). Uniżamy się przed Tym, który „poniósł nasze grzechy na drzewo” (1P 2, 24). W Wielkim Poście zwracamy się do Boga częściej niż zwykle, gdyż zbliżamy się do Niego poprzez modlitwę, post i jałmużnę. To też dary.

Modlitwa – chodzi zwłaszcza o Drogę Krzyżową i nabożeństwo Gorzkich Żali – pomaga się nam zbliżyć do Tego, który niósł krzyż na Golgotę. Stajemy obok Szymona, który pomaga Mu nieść krzyż, jesteśmy obok Weroniki, która ociera Jego twarz, jesteśmy tam, gdzie niewiasty, pocieszane przez Jezusa. W kolejne niedziele rozpamiętujemy Gorzkie Żale – podczas tego nabożeństwa w kościołach jest wystawiany Najświętszy Sakrament, a kapłani głoszą kazanie pasyjne. Oczywiście, istnieje także wiele innych możliwości modlitwy, chodzi wyłącznie o to, by podczas nich być bliżej Tego, który cierpiał na Krzyżu. Modlitwą możemy też objąć tych, którzy jej potrzebują i o nią proszą. Oprócz modlitw o integralność terytorialną i pokój w Ukrainie jest wiele innych spraw, które powierzamy Bogu – to np. utrzymanie ładu moralnego w Polsce, troska o kształcenie i wychowanie młodzieży, o rolników (powierzajmy Bogu zwłaszcza tych, którzy w emocjach wyrzucają ukraińskie zboże na drogi i tory), o jedność Narodu.

Poprzez post rozumiemy tu nie tylko wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych w piątki oraz post ścisły w Środę Popielcową i Wielki Piątek. W Wielkim Poście nie odbywają się również wesela, nie uczestniczymy w zabawach tanecznych oraz imprezach rozrywkowych. Nie tylko o rezygnowanie z uciech tu chodzi. Chodzi także o przemianę duchową, porzucenie przyzwyczajeń, które nas oddalają od Niego i od ludzi. Zamiast gier komputerowych czy grzebania w Internecie warto poświęcić czas innym i rozejrzeć się wokół siebie, czy ktoś nie potrzebuje naszej pomocy. Formą postu może też być porzucenie używek, ograniczenie korzystania z telewizji, rzadsze jedzenie słodyczy.

Jałmużną jest nie tylko dawanie/przekazywanie potrzebującym pieniędzy, jedzenia czy ubrań. To także poświęcanie innym swojego czasu i robienie czegoś bezinteresownie. Można się zaopiekować czyimś dzieckiem, pomóc starszemu sąsiadowi w załatwieniu codziennych spraw, zrobić zakupy, odwiedzić chorego, pomóc innym przy sprzątaniu czy remoncie. Jałmużna oznacza też czyny miłosierdzia względem duszy: udzielanie dobrych rad wątpiącym, pouczanie nieumiejętnych, upominanie grzeszników, pocieszanie strapionych, darowanie urazów, cierpliwe znoszenie krzywd.

Oczywiście, wielu może się ze mną nie zgodzić uznając, że to zbyt absorbujące i trudne. Dla Pana Jezusa dźwiganie krzyża było trudniejsze – a mimo to chciał wykonać wolę Ojca. Nie roztrząsał tego, co się ma z Nim stać, nie kalkulował, czy Mu się to opłaca, wiedział również, że będzie cierpiał. Jeżeli jednak umartwienia Wielkiego Postu potraktujemy jako dary, łatwiej nam będzie jej przyjąć. W ten sposób lepiej się przygotujemy na święta Jego Zmartwychwstania.

Owocnego przeżycia Wielkiego Postu życzy

Duszyczka Irenka

*****

Czego nas uczy Wielki Post? 2 0 2 3

W Środę Popielcową posypaliśmy głowę popiołem. Nie można tego było dokonać, nie zdjąwszy nakrycia (dotyczy także kobiet) i nie pochyliwszy głowy w stronę kapłana. W ten sposób ukorzyliśmy się przed Bogiem, rozumiejąc, że „z prochu powstaliśmy i w proch się obrócimy”. Środa Popielcowa i Wielki Piątek są dniami, w których należy zachowywać post ścisły – ilościowy i jakościowy (czyli jemy do syta tylko raz; nie jemy nie tylko mięsa, ale też np. słodyczy). W wielu zgromadzeniach zakonnych – oprócz tych dni oraz wszystkich piątków – przestrzega się postu także w środę. Wedle tradycji był to dzień, w którym Judasz zdradził Pana. 40 dni Wielkiego Postu odpowiada liczbie dni, w których Pan Jezus przebywał na pustyni, kuszony przez diabła. W okresie Wielkiego Postu w liturgii wykorzystywany jest kolor fioletowy i nie śpiewa się „Alleluja”.

Zatem wejście w Wielki Post – to także troska o nieuleganie pokusom i nałogom – dla jednych będą to gry komputerowe i/lub „latanie” po Internecie, dla drugich – oglądanie telewizji bez zastanowienia, jeszcze dla innych – słodycze, papierosy lub alkohol. „W piątek nie jeść mięsa – to grubo za mało” – pisał ks. Jan Twardowski. Co zatem należy czynić?

Kościół naucza, że filarami Wielkiego Postu są: modlitwa, post i jałmużna.

Modlitwa – to nie tylko udział we Mszy św. niedzielnej (zresztą, obowiązkowy dla katolików) i modlitwa codzienna, ale także uczestnictwo w nabożeństwie Drogi Krzyżowej oraz Gorzkich Żali – to drugie jest znane wyłącznie katolikom w Polsce i tam, gdzie są Polacy wyznania rzymskokatolickiego. Warto wziąć udział w rekolekcjach wielkopostnych i przystąpić w ich trakcie do Sakramentu Pokuty. Wielu w tym czasie częściej odmawia Koronkę do Miłosierdzia Bożego i Różaniec, a także litanie do Najświętszego Serca Pana Jezusa czy do Najdroższej Krwi Chrystusa Pana. Zbawienne jest zachęcanie innych do modlitwy oraz – co dla Duszków oczywiste – modlitwa za innych, zwłaszcza za chorych, cierpiących i potrzebujących. Módlmy się także za wrogów Kościoła i jego nauczania – szczególnie za osoby, propagujące w Polsce ideologię LGBT i edukacji seksualnej od… żłobka.

Post, jak już ustaliśmy, nie polega wyłącznie na odmawianiu sobie pokarmu (nie tylko mięsnego). Nie możemy mówić o poście, gdy nie jemy mięsa, ale jemy np. dużo ciastek czy też innych artykułów, które nam bardzo smakują. Nie namawiam tu nikogo do postu o chlebie i wodzie, ale pewnie warto pomyśleć o tym, żeby lodówka nie „pękała w szwach” i żeby to, co spożywamy, było mniej tłuste i kaloryczne. Post nie polega też na tym, żeby chodzić stale zasępionym i ponurym – owszem, współcierpimy razem z Jezusem, ale nie musimy sprowadzać postu do ponuractwa. Przeciwnie – gdy widzimy, że ktoś cierpi lub płacze, należy go pocieszyć i się uśmiechnąć. Poszcząc i nie oddając się zbytniej rozrywce oraz zabawom, można dawać świadectwo innym.

Jałmużna – to nie tylko synonim bezinteresownego daru w postaci rzeczy lub pieniędzy. To także dar modlitwy – za innych i dla innych. Jałmużną może też być ofiarowanie innym swego czasu oraz pomocy. Nie przez przypadek okres Wielkiego Postu zbiega się z czasem rozliczeń podatkowych – składając PIT, możemy w sposób świadomy podzielić się z organizacjami pożytku publicznego 1% swego podatku. Obecnie podmiotów, będących beneficjentami, jest coraz więcej – zachęcam do zajrzenia na naszą podstronę. Może Czytelnicy zechcą wesprzeć w ten sposób Polaków na Kresach?

Żyjemy w czasach, kiedy słowo pisane nabiera coraz większego znaczenia. Czytamy coraz mniej książek tradycyjnych (włącznie z Pismem Świętym i modlitewnikami). Słowo „czytane” i „pisane” króluje głównie w Internecie i na portalach społecznościowych. Niektórzy nie wyobrażają sobie dnia bez przeczytania mnóstwa wiadomości w Internecie i napisania kilkudziesięciu postów na Facebooku czy Tweeterze. Wielki Post uczy nas, byśmy byli i w tym wstrzemięźliwi. Warto docierać do portali i mediów katolickich, a jeżeli już koniecznie musimy „zaistnieć” na FB, napiszmy, że modlimy się za innych. Na wielu portalach są fora czytelników, gdzie coraz częściej można znaleźć słowa, ubliżające godności autorów wpisów. Mało tego – kubły pomyj są wylewane również na osoby życia publicznego i polityków (te osoby robią to również wobec siebie nawzajem). Postarajmy się być wstrzemięźliwi, nie naśladujmy chamstwa i prostactwa, a gdy to możliwe – upominajmy.

Oprócz wstrzemięźliwości ważne w Wielkim Poście jest także miłosierdzie. Nie chodzi o to, by być pobłażliwym i przymykać oko na to, że ktoś grzeszy (np. kradnie, wsiada d samochodu pod wpływem alkoholu, przeklina czy bije żonę lub dziecko). Chodzi o to, żebyśmy potrafili przebaczać tym, którzy nas skrzywdzili. Może warto spojrzeć wokół siebie i się zorientować, czy ktoś nie potrzebuje naszej pomocy. Prosimy Boga o to, by okazał nam miłosierdzie, ale On też wzywa nas do czynienia miłosierdzia wobec ciała i duszy innych. Bądźmy wobec innych uprzejmi i życzliwi, nie okazujmy niechęci i wrogości, pomagajmy tym, którzy pomocy potrzebują – także modlitwą i dobrym słowem.

Wielki Post jest dla chrześcijan także po to, byśmy częściej się wpatrywali w Krzyż. Służą temu wspomniane wyżej nabożeństwa Drogi Krzyżowej oraz Gorzkich Żali, i Adoracja Krzyża w czasie liturgii Wielkiego Piątku. Zadbajmy o to, by ten symbol nie był bezczeszczony i plugawiony. Pamiętam, jak siłą usuwano krzyż, który po 10 kwietnia 2010 roku przynieśli przed Pałac Prezydencki harcerze. Potem układano podobizny krzyża z puszek po piwie… „Kto od krzyża ucieka, krzyż cięższy dostanie” – tak pisał ks. Jan Twardowski. Nie wolno nie tylko plugawić krzyża, ale też uciekać przed takimi „codziennymi” krzyżami, jakimi są cierpienia, choroby, kłopoty, brak pracy… Wiem z własnego doświadczenia, że o wiele łatwiej to wszystko znieść, gdy się odda swój krzyż Jezusowi, który „dźwigał nasze choroby”. „Krzyże w życiu – jak krzyżyki w nutach – podnoszą” – napisał wybitny kompozytor Ludwig van Beethoven, który około 25. roku życia zaczął tracić słuch.

Po czterdziestu dniach postu następuje Triduum Paschalne – czyli Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota.

W Wielki Czwartek wspominamy Ostatnią Wieczerzę – to dzień, w którym Pan Jezus ustanowił sakramenty Kapłaństwa i Eucharystii. W tym roku modlitwa za kapłanów jest bardzo potrzebna – w tym roku w Watykanie odbyła się specjalna konferencja, poświęcona ochronie nieletnich przed wykorzystaniem seksualnym w Kościele. Wiadomo, że nie wszyscy kapłani są czyści i bez grzechu. Ważna jest też modlitwa o dobre i liczne powołania. Alumnów jest coraz mniej – w WSD diecezji sosnowieckiej na I roku jest… jeden alumn. Kapłani z tej diecezji podjęli szczególne postanowienie – przez 40 dni codziennie inny kapłan będzie pościł o chlebie i wodzie – właśnie w intencji powołań.

W Wielki Czwartek będziemy dziękowali Bogu także – i przede wszystkim – za to, że dał nam Siebie w Eucharystii. W czasie Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus rzekł: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Moje… Bierzcie i pijcie, to jest Krew Moja…” Potrzeba modlitwy, by Ciało i Krew Pańska nie były plugawione i bezczeszczone. Ważne, żeby katolicy, którzy są w stanie Łaski, nie bali się przystępować do Komunii Świętej i czerpali ze zdroju Zbawienia. Módlmy się także o to, by Pan był żywy w swoim Kościele i w świątyniach – o zgrozo, na Zachodzie coraz częściej można spotkać dawne świątynie, w których dziś są biblioteki albo kina. W czasach sowieckich w dawnym kościele dominikanów we Lwowie było… muzeum ateizmu – ufam, że podobny los nigdy nie spotka świątyń w Polsce.

Wielki Piątek – to jedyny dzień w roku, w którym nie odprawia się Mszy Świętej. Wierni uczestniczą w Drodze Krzyżowej (coraz popularniejsze stają się nabożeństwa na ulicach miast), a wieczorem odbywa się adoracja Krzyża, który przed rozpoczęciem liturgii jest zasłonięty. Kapłan stopniowo odsłania go, wypowiadając słowa: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata”, a wierni odpowiadają: „Pójdźmy z pokłonem”. Potem podchodzimy do krzyża i go całujemy. Jak już wspomniałam, w tym dniu obowiązuje post ścisły, a w kropielnicach kościelnych nie ma wody święconej. Tego dnia nie grają organy i nie biją dzwony – słyszymy jedynie kołatki.

Wielka Sobota – to dzień ciszy i oczekiwania. Pan Jezus leży w Grobie Pańskim – tego dnia można zobaczyć wiele pięknych grobów, przy których stoją m.in. harcerze i strażacy. Całe rodziny schodzą się do kościoła na poświęcenie pokarmów na stół wielkanocny. Święci się wędliny (symbol Baranka Paschalnego), jajka (symbol nowego życia), świąteczne pieczywo (zazwyczaj babki i baranki z ciasta, symbolizujące Chleb Życia), sól (ma nas chronić przed zepsuciem). Niektórzy wkładają do koszyka także chrzan i ocet (pamiątkę tego, że Chrystus na Krzyżu był pojony octem). Ani rano, ani w południe, ani wczesnym popołudniem nie jest odprawiana Msza Święta. Liturgia Wielkiej Soboty – zwana Wigilią Paschalną – rozpoczyna się wieczorem, po zapadnięciu zmroku. Wierni przychodzą ze świecami. Na zewnątrz odbywa się poświęcenie ognia, od którego zapala się paschał – to wielka woskowa świeca, symbolizująca Zmartwychwstałego Chrystusa. Paschał jest wnoszony do kościoła, tonącego w mroku, a potem wierni zapalają świece od paschału. W czasie Wigilii Paschalnej odbywa się też poświęcenie wody. Słyszymy wiele czytań, przeplatanych psalmami. Odbywa się Eucharystia i procesja rezurekcyjna, w czasie której zaczynają bić dzwony. Dopiero na jej zakończenie kapłan intonuje: „Idźcie w pokoju Chrystusa, Alleluja!” – odpowiadamy: „Bogu niech będą dzięki, Alelluja!”

Drodzy Czytelnicy! Ufam, że ten tekst przyczyni się do pogłębienia wiary, umocnienia nadziei i pomoże trwać przez cały Wielki Post w Miłości Boga. Niech te ważne dni pomogą się zbliżyć do Niego i w radości, oraz czystości serca i ducha usłyszeć dzwony Zmartwychwstania.

Błogosławionego Wielkiego Postu życzy

Duszyczka Irenka

*****

Między Miłosierdziem a pobłażliwością


Duszyczka Irenka

*****



*****



*****



autor: Duszyczka Gosia L.

*****




autor: Duszyczka Gosia L.

*****

Cyprian Kamil Norwid

Krzyż i dziecko

„Ojcze mój, twa łódź
Wprost na most płynie −
Maszt uderzy!… Wróć!
Lub wszystko zginie.

Patrz, jaki tam krzyż,
Krzyż niebezpieczny!
Maszt się niesie wzwyż,
Most mu poprzeczny”.

„Synku, trwogi zbądź!
To znak zbawienia;
Płyńmy, bądź co bądź!
Patrz, jak się zmienia!

Oto wszerz i wzwyż
Wszystko toż samo”.
„Gdzież się podział krzyż?”
„Stał się nam bramą!”

*****

Anna Achmatowa

Ukrzyżowanie

„Nie płacz po mnie, Matko, w grobie leżę”
Motto nawiązuje do ikony
https://ru.wikipedia.org/wiki/Не_рыдай_Мене,_Мати#/media/File:Ne_ryday_Mene_Mati.jpg



Godzinę tę wysławił chór aniołów,
i rozjarzyły się niebiosa ogniem.
„Czemuś opuścił mnie!” − do Ojca wołał,
matce powiedział: „Matko, nie płacz po mnie...”

Magdalena miotała się, łkała,
uczeń stał ze skamieniałą twarzą,
ale gdzie w milczeniu Matka stała,
nikt się nawet spojrzeć nie odważył.
(przełożył Seweryn Pollak)

*****

Halina Poświatowska

Wielkopostna legenda

dwa tysiące lat temu
urodziła panna w Galilei
niemowlę

dziecko było bezbrzeżnie nagie
a ona nie miała nic
oprócz miłości

i tak rosło
ogrzewane oddechem
aż dorosło
do nienawiści

i przybili go do drzewa ludzie
a ona patrzyła

potem - mówią - że wstąpiła w niebo
ale równie dobrze mogła wstąpić w ból
tak był głęboki

(z tomiku „Oda do rąk” 1966 r.)

*****

Wacław Oszajca

Weronika

nie było ciebie gdy pluli mu w twarz
a gdybyś nawet była
to i tak żołnierze udaremniliby twój zamiar
wymyślili cię ludzie w średniowieczu
nie mogąc wybaczyć sobie
swojej tam obojętnej nieobecności

(z tomiku „Droga krzyżowa”, Wrocław 1993 r.)

*****

Zbigniew Herbert

Domysły na temat Barabasza

Co stało się z Barabaszem? Pytałem nikt nie wie
Spuszczony z łańcucha wyszedł na białą ulicę
mógł skręcić w prawo iść naprzód skręcić w lewo
zakręcić się w kółko zapiać radośnie jak kogut
On Imperator własnych rąk i głowy
On Wielkorządca własnego oddechu

Pytam bo w pewien sposób brałem udział w sprawie
Zwabiony tłumem przed pałacem Piłata krzyczałem
tak jak inni uwolnij Barabasza Barabasza
Wołali wszyscy gdybym ja jeden milczał
stałoby się dokładnie tak jak się stać miało

A Barabasz być może wrócił do swej bandy
W górach zabija szybko rabuje rzetelnie
Albo założył warsztat garncarski
I ręce skalane zbrodnią
czyści w glinie stworzenia
Jest nosiwodą poganiaczem mułów lichwiarzem
właścicielem statków − na jednym z nich żeglował Paweł do Koryntian
lub − czego nie można wykluczyć −
stał się cenionym szpiclem na żołdzie Rzymian

Patrzcie i podziwiajcie zawrotną grę losu
o możliwości potencje o uśmiechy fortuny

A Nazareńczyk
został sam
bez alternatywy
ze stromą
ścieżką
krwi

(z tomiku „Elegia na odejście”, Paryż 1990 r.)


*****


Nocą modlił się w Ogrodzie Oliwnym
sam na sam z aniołem
jak z dziewczynką w bieli
Trzej najbliżsi wybrani zasnęli
(ks. Jan Twardowski)


Wspierać Jezusa

*****


 
autor: Duszyczka Gosia L.



Upaść, ale umieć się podnieść
autor: Duszyczka Gosia L.
ZA PRZYKŁADEM ŚW. WERONIKI OCIERAM TWARZ POTRZEBUJĄCYM

Maria

autor: Duszyczka Gosia L.
 Pomoc innym, ludziom i Bogu to najważniejsze, bo w pomocy istnieje miłość.
Miłość to służenie bez słów. Kto działa na rzecz ludzi, służy Bogu.
Tego nie da się rozłączyć, tak jak miłości Boga i bliźniego.
Boże, Jezu Chryste, jak to łatwo powiedzieć, ale trudno spełnić na co dzień!
Jednak to Caritas - miłosierdzie jest niezwykle ważne i piękne.

***

Przez potknięcia i upadki uczymy sie pokory. Dobrze, gdy mówimy Boże przebacz, pomóż, ratuj.
Jestem u spowiedzi, ale po pewnym czasie znów upadam. Sakrament pokuty, spowiedzi… 
Jakiż to niezwykły Boży dar dla nas ludzi, dla wszystkich, którzy wciąż upadają. Jezu dzięki Ci za spowiedź.
Nie wiem kim bym był bez spowiedzi. Zapewne bym taplał się w błocie i pyle grzechu.            

***

"Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych Mnie samemu uczyniliście (Mt 26,45)
Chrześcijanie autentycznie rozumieją ten tekst i starają się sie ocierać spocone oblicze Jezusa 
tym samym każdemu bolejącemu czlowiekowi. Kazdy z prawdziwych chrześcijan chciałby
być jak Weronika i za dobre uczynki otrzymywać jakąś pamiątkę, wizerunek-fotografie.
Najpiękniejszą i najprawdziwszą Bożą pamiątką jest łaska uświęcająca-łaska zbawienia.

       Jezu daj mi być jak Weronika…

***
Dobrze, że Maryja, Matka czuwa przy Jezusie w tej najtrudniejszej chwili.
Maryja nsza Matka jest zawsze przy nas, a zwłaszcza w chorobie, w cierpieniu, w starości i w godzinie śmierci.
Dopiero wtedy kiedy już nikt nam nie może pomóc, gdy wszyscy nas opuszczą, 
to jest Ona, niewiasta, matka z najlepszym swoim słowem, 
najczulszym spojrzeniem i z otwartym sercem.
Dzięki Ci Maryjo za ciągłą obecność w całym moim życiu.

Duszek Mikołaj

„Moja droga z Jezusem”

mała duszka

WERONIKO! Weroniko, Weroniko, gdzie ty jesteś?!
Gdzie zniknęłaś mi sprzed oczu w tym szarym, ciężkim dniu?
Widziałam niedawno twą drobną postać
Przemykającą śmiało wśród rozwrzeszczanego tłumu gapiów.
Potem znowu dostrzegłam twoją rękę
Ocierającą chustą Twarz jakiegoś Skazańca,
Który z drewnianą belką na rozkrzyżowanych Ramionach,
Szedł ku wzgórzu śmierci popychany brutalnie przez żołdaków.
Powiedz, czy nie bałaś się wejść, taka prosta i bezbronna,
Pomiędzy ich brutalność, a Jego bezradność?
Po co narażałaś się na śmiechy i drwiny gawiedzi
Wiedząc, że Jemu niewiele już pomożesz,
A sobie możesz tylko zaszkodzić?
Czy był to nagły odruch twojego współczującego serca,
Czy może świadoma decyzja, że pójdziesz tam, mimo wszystko?
A ja, patrząc dziś na Dar, jaki wtedy otrzymałaś
 - Odbicie Świętego Oblicza na twojej chuście –
Chciałabym razem z tobą iść i ocierać ludzkie zranione twarze…

Elżbieta Boduch